Een sluitende onderhoudshistorie hoeft er niet uit te zien als bewijsmateriaal voor de rechtbank, maar moet wel drie dingen vastleggen: welke werkzaamheden er aan de auto zijn uitgevoerd, wanneer dat gebeurde en bij welke kilometerstand. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar in de praktijk ontbreekt het bij veel occasions aan die basisgegevens — met gevolgen voor de restwaarde en de bewijsvoering bij garantie of verkoop.
De kern van een bruikbaar dossier is simpel: per beurt of reparatie noteer je de datum, de stand op de teller en een korte omschrijving van het werk. Een factuur van de garage voldoet daarvoor, mits de kilometerstand erop staat. Wie zelf sleutelt of bij een niet-merkgebonden monteur langsgaat, doet er goed aan dezelfde gegevens zelf bij te houden. Bij een latere inruil of particuliere verkoop is dat het verschil tussen een aantoonbaar onderhouden auto en een auto waarvan de geschiedenis niet te controleren valt.
Volgens de onderhoudsadviezen schiet het bij vier zaken vaak mis. Ten eerste worden kleine ingrepen vergeten: een olieverversing, een nieuwe accu of een set remblokken verdwijnt uit het overzicht zodra er geen factuur in de map belandt. Ten tweede ontbreekt de kilometerstand op bonnetjes van losse aankopen, waardoor de koppeling met het onderhoudsschema niet meer te maken is. Ten derde blijven werkzaamheden aan slijtagedelen zoals banden, ruitenwissers en remvloeistof buiten beeld, terwijl die juist iets zeggen over hoe de auto is behandeld. Ten vierde wordt het dossier niet doorgegeven bij verkoop, waardoor de nieuwe eigenaar met een lege map begint.
Voor de Nederlandse markt weegt dat zwaar. Bij inruil en bij verkoop aan een particulier is een complete historie een van de weinige objectieve aanknopingspunten voor de staat van een auto. Een auto met aantoonbaar onderhoud levert doorgaans meer op dan een vergelijkbaar exemplaar zonder papieren, en bij een fabrieksgarantie of coulance-regeling is de onderhoudshistorie vaak het eerste dat een dealer opvraagt. Ontbreekt die, dan wordt het lastiger om aan te tonen dat de auto volgens schema is onderhouden.
Digitaal bijhouden is de eenvoudigste route. Een map met gescande facturen, gesorteerd op datum, plus een eenvoudig overzicht met datum, kilometerstand en werkzaamheden volstaat. Wie meerdere auto's heeft of veel zelf doet, kan de gegevens in een spreadsheet zetten; ook de onderhoudsboekjes die fabrikanten meegeleverd hebben, blijven bruikbaar zolang de stempels en kilometerstanden kloppen. Noteer bij twijfel ook de naam van de garage of monteur, zodat een koper of dealer de gegevens kan verifiëren.
Bij verkoop is het verstandig het dossier compleet mee te geven: facturen, het onderhoudsboekje en een overzicht van de uitgevoerde beurten. Dat kost weinig moeite en voorkomt discussie over de vraag of een auto wel of niet volgens schema is onderhouden. Voor wie de auto nog jaren wil rijden, geldt hetzelfde: een bijgehouden historie maakt het makkelijker om te zien wanneer de volgende beurt valt en welke onderdelen al vervangen zijn.
1
